piątek, wrzesień 21, 2018

Znajdź na stronie

Vinaora Nivo Slider

Vinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.xVinaora Nivo Slider 3.x

Przyciski strona główna

 

uczniowie nauczyciele bibioteka pedagogrekrutacja wspolpraca FSYNTEAA1tot1rainbow1P

Patron szkoły

PATRONAMI ZESPOŁU SZKÓŁ W SIENNICY 

 

HIPOLITA I KAZIMIERZ GNOIŃSCY

 

Nadanie szkole imienia Kazimierza i Hipolity Gnoińskich było szczególnym dowodem uznania zasług dyrektora Gnoińskiego oraz jego małżonki. Miało to miejsce 27 maja 1988 r.

 

Kazimierz Gnoiński

 

gnoinski

Urodził się 4 września 1877 r. w Wachnówce w ziemi kijowskiej. Był synem lekarza. Uczył się w szkole w Niemirowie, a następnie w Kamieńcu Podolskim, gdzie w 1899 r. ukończył gimnazjum. Szkolne lata K. Gnoińskiego przypadały na czas najsroższej rusyfikacji, co niewątpliwie miało wpływ na kształtowanie postawy życiowej oraz osobowości przyszłego pedagoga.

W 1899 r. rozpoczął studia na Uniwersytecie w Kijowie na wydziale fizyczno – matematycznym. Ukończył je w 1904 r. W czasie studiów działał w tajnych organizacjach oświatowych. W 1904 r. w Kijowie miały miejsce różne zamieszki studenckie, wielu Polaków przenosiło się do innych uczelni. Gnoiński, który w tym czasie miał za sobą wszystkie egzaminy i brakowało mu tylko dyplomu, objął stanowisko chemika w cukrowni. To praca w cukrowni, obserwowanie życia robotników – a zwłaszcza niskiej kultury w tej warstwie społecznej, ciemnoty i zacofania – skłoniły go do podjęcia pracy pedagogicznej. Uważał, że tylko systematyczny rozwój oświaty może podnieść społeczeństwo na wyższy poziom kultury i cywilizacji i realizacji tej idei poświecił całe życie.

W 1906r. K. Gnoiński przybył do Warszawy. Był asystentem profesora Stanisława Kalinowskiego przy pracowni fizycznej Muzeum Przemysłu i Rolnictwa. Następnie przeszedł do pracy nauczycielskiej w szkole powszechnej przy ul. Nowy Świat. W 1908r. wyjechał do Odessy i tam zdał egzamin dyplomowy z wynikiem celującym. Kontynuował pracę jako nauczyciel szkół średnich w Warszawie. Działał także w Towarzystwie Kultury Polskiej, które organizowało kolonie letnie dla dzieci robotników.

W 1922r. ożenił się z Hipolitą Joanną Selmowiczówną, nauczycielką i działaczką społeczną, która była oddaną towarzyszką życia oraz jego pracy pedagogicznej.

W czasie pierwszej wojny światowej działał w wielu organizacjach niepodległościowych. 1 września 1916r. K.Gnoiński został powołany na stanowisko dyrektora Seminarium Nauczycielskiego w Siennicy i z tą placówką oświatową był związany do końca życia.

Od początku pracy w szkolnictwie wykazywała się talentem do pracy z dziećmi i młodzieżą. Jako dyrektor posiadał niezwykłe umiejętności współpracy z ludźmi o różnych charakterach i przekonaniach. Wytyczał cele i zadania realizacji i umiał zjednywać sobie ludzi. Lubił pracować z rozmachem, stąd jego udział w pracy różnych organizacji społecznych, w radzie gminy Siennicy, zaangażowanie w budowę szkół w Kośminach i Łękawicy, a w latach 1923 – 1925 został przewodniczący komitetu budowy nowego obiektu szkoły.

Zarówno szeroka działalność społeczna jak i prowadzona z talentem praca pedagogiczna sprawiły, że zdobywał uznanie w środowisku lokalnym i cieszył się ogromnym autorytetem wśród uczniów.

Od początku przybycia do Siennicy z dalekiej Ukrainy był zafascynowany kulturą regionalną. Gromadził informacje o gwarze, prowadził badania nad lokalnym nazewnictwem, zbierał różne zabytkowe przedmioty i stroje. W ten sposób powstało przy szkole Muzeum Regionalne, które istnieje do dziś.

Jego pomysłem była idea „szkoły radosnej”, ponieważ uważał, że tylko w ten sposób można znaleźć drogę do młodzieży. Urzeczywistnieniu tego hasła służyła twórczość literacka. Były to oryginalne wiersze okolicznościowe, scenariusze imprez scenicznych.

W 1937r. Seminarium Nauczycielskie zostało zlikwidowane, a powstało Państwowe Gimnazjum Męskie. K. Gnoiński został powołany na dyrektora tej placówki. Kierował nią do wybuchu II wojny światowej, w czasie okupacji prowadził komplety tajnego nauczania. Już w 1944r., po wyparciu okupanta z terenów Siennicy, przystąpił do organizacji placówki oświatowej, która mogła powrócić do dawnego gmachu. Wówczas szkoła w Siennicy składała się z czteroklasowego Koedukacyjnego Gimnazjum Ogólnokształcącego i dwuklasowego Liceum Pedagogicznego. Szkoła przechodziła jeszcze różne zmiany organizacyjne, ale zawsze kierował nią K. Gnoiński.

Wyrazem uznania jego szczególnych zasług było przyznanie w 1949r. przez Ministra Oświaty nagrody za całokształt pracy pedagogicznej,
a w następnym roku został odznaczony Złotym Krzyżem Zasługi.

W 1951r. K. Gnoiński uległ wypadkowi, został potrącony przez młodocianego rowerzystę, miał wtedy 74 lata. Złamanie okazało się zgubne w skutkach dla sędziwego wiekiem pedagoga, który zmarł 12 sierpnia 1951r. Pochowano go w ukochanej Siennicy.

Kazimierz Gnoiński był wybitnym pedagogiem, człowiekiem o szerokich horyzontach intelektualnych i ogromnej wrażliwości na sprawy społeczne. Jednocześnie osobą skromną, bardzo szczerą
w swoich intencjach. Zaskarbił sobie szacunek i pamięć całej społeczności lokalnej.

 

 

Hipolita Joanna Gnoińska

gnoinska

Z domu Selmowiczówna, żyła w latach 1886 – 1956.

Z wykształcenia była pedagogiem i bibliotekarzem. Pracy wychowawczej i pedagogicznej poświeciła 50 lat życia, z tego 35 lat w Siennicy.

W latach 1905 – 1920 pracowała w Warszawie i udzielała się także w organizacjach społecznych zajmujących się prowadzeniem kolonii dla dzieci robotników. Podczas I wojny światowej prowadziła kursy dla dorosłych. W 1920r. przybyła do Siennicy, a w 1922r. została żoną Kazimierza Gnoińskiego. Od tego czasu wspierała męża w jego pracy pedagogicznej, małżonkowie wspólnie podejmowali różne działania.

W pierwszych latach pracowała jako nauczycielka w tzw. szkole ćwiczeń, a późnej była kierownikiem tejże szkoły. W czasie okupacji prowadziła tajną bibliotekę dla młodzieży. Po zakończeniu II wojny światowej uczył języka polskiego w Gimnazjum Ogólnokształcącym oraz pełniła funkcje wychowawcy w internacie. Po przekształceniu gimnazjum w liceum również uczył języka polskiego, a także języka rosyjskiego i prowadziła bibliotekę szkolną.

W latach 1950 – 1955 w gmachu szkoły funkcjonował Dom Dziecka. H. Gnoińska zajmowała się biblioteką, organizowała czytelnictwo.

Szkoła według H. Gnoińskiej powinna rozwijać zainteresowania, kształtować aktywność w różnych dziedzinach. Ideały te realizowała poprzez różnorodne zajęcia: imprezy szkolne, wycieczki, wystawy, prowadzenie gazetek, zabawy dziecięce i przedstawienia teatralne na podstawie własnych scenariuszy.

Swoje doświadczenie pedagogiczne przedstawiała w formie publikacji. Pisała artykuły do prasy oświatowej. W postaci książki wydała „Nauczanie wierszy w kl. I” oraz „Uroczystości szkolne”. Była współautorką podręcznika do nauki przyrody i geografii dla kl. III.

W uznaniu zasług w pracy oświatowej została odznaczona Złotym Krzyżem Zasługi.

Hipolita Joanna Gnoińska w środowisku lokalnym oraz wśród dzieci i młodzieży cieszyła się ogromną sympatią, zaufaniem i poważaniem.

wspolne gnoinski

         H. i K. Gnoińscy z uczennicami na schodach szkoły; 1948r.

 

 

CEREMONIAŁ ZESPOŁU SZKÓŁ W SIENNICY

 

historia2

 

W 1988 roku szkole nadano imię Kazimierza i Hipolity Gnoińskich oraz przekazano sztandar nawiązujący symboliką do sztandaru z 1916 roku, który spłonął podczas działań wojennych. Kolejny sztandar ufundowano w 2005 roku. Zmiana była związana ze zmianami ustrojowymi kraju i reorganizacją szkoły.

ŚWIETO PATRONÓW SZKOŁY


gnoinska szkicgnoinski szkicRokrocznie 4 marca, w dniu imienin Kazimierza, odbywa się w Zespole Szkół w Siennicy uroczysta akademia z okazji Dnia Patronów Szkoły. Jest to święto społeczności szkolnej, będące okazją do przybliżenia uczniom sylwetki Kazimierza Gnoińskiego oraz jego małżonki Hipolity.Jednym z głównych elementów uroczystości Dnia Patronów Szkoły jest ceremoniał zmiany pocztu sztandarowego. Zgromadzeni w sali gimnastycznej uczniowie i pracownicy szkoły są świadkami przekazania sztandaru Zespołu Szkół młodszym rocznikom. W tym dniu składane są kwiaty i zapalane znicze na grobach patronów, pod tablicami pamiątkowymi na terenie szkoły i w Siennickim Muzeum Szkolnym.

historia

Do ceremoniału należy również rozpoczynanie ważnych akademii hymnem państwowym. Uroczystościom szkolnym towarzyszy hymn szkoły, napisany w 1926 roku przez Franciszka Stolarczyka, do którego muzykę skomponował profesor Seminarium Nauczycielskiego – Józef Swatoń.

 

Hasło seminarzystów z Siennicy

Hej, koledzy! Czas przemija!

Trzeba chwytać młode chwile,

bo ulecą jak motyle

w dal nieznaną nam!

         My musimy pracą w szkole

         budzić w sobie siłę ducha!

         Objąć wszystkich w krąg łańcucha,

         wszystkim podać dłoń!

I tak razem, i tak w zgodzie

podążajmy zwalczać cienie!

Światła wiedzy nieść promienie

do ludowych mas!

 

Elementem wychowania patriotycznego jest składanie kwiatów w miejscach pamięci narodowej, a także na mogiłach nauczycieli i absolwentów. W rocznicę odzyskania niepodległości  oraz wybuchu drugiej wojny światowej składane są kwiaty i zapalane znicze na terenie ogrodu szkolnego – przy kamieniu upamiętniającym absolwenta i profesora Antoniego Królikowskiego oraz przy pomniku ofiar zbrodni hitlerowskich. W kwietniu 2010r. uczniowie w celu upamiętnienia zbrodni katyńskiej i tragedii smoleńskiej zasadzili przed budynkiem szkoły dąb katyński.

Najważniejsze wydarzenia z życia szkoły są odnotowywane w Kronice Zespołu Szkół.