Slajdy

Please update your Flash Player to view content.

Logo szkoły - zakaz wprowadzania zmian (2)

logo strona1

Przyciski strona główna

 

uczniowie nauczyciele bibioteka pedagog rekrutacja wspolpraca FSYNTEAA1tot1rainbow1P

Pedagog szkolny

RODZICE !

  • Zachowanie dziecka zaczyna Was niepokoić?
  • Trudno Wam znaleźć wspólny język ze swoim dzieckiem?
  • Potrzebujecie wsparcia w kwestiach wychowawczych?
  • Chcielibyście podzielić się z kimś swoimi kłopotami?
  • Szukacie pomocy dla siebie lub dla swojego dziecka?

Zapraszam na spotkanie,

wspólnie zastanowimy nad wyjściem z sytuacji!

 

Katarzyna Woś- psycholog szkolny

GODZINY PRACY:

PONIEDZIAŁEK   1030 - 1505

WTOREK   935 - 1505

ŚRODA   nieobecny

CZWARTEK  935 - 1100

PIĄTEK   935 - 1135

Gabinet znajduje się w  pokoju nr 28.

TEL.  25 757 20 91

mgr Katarzyna Zembrzuska  - pedagog szkolny

GODZINY PRACY:

PONIEDZIAŁEK     900 - 1200

WTOREK    nieobecny

  ŚRODA    800 - 1200

CZWARTEK    900 - 1200 

PIĄTEK   900 - 1200 

Gabinet znajduje się w  pokoju nr 28.

TEL.  25 757 20 91

 

CZEGO MASZ PRAWO OCZEKIWAĆ DECYDUJĄC SIĘ NA ROZMOWĘ Z PSYCHOLOGIEM:

1.   Całkowitej dyskrecji - wszystko, o czym powiesz zostanie na zawsze Twoje.

2.   Życzliwej uwagi, niezależnie od tego, z jaką sprawą zwrócisz się do psychologa.

3.   Zostaniesz bardzo uważnie wysłuchana/y.

4.   Otrzymasz informacje na temat swojej sytuacji i propozycję porady oraz pomocy.

 

Kiedy spotykam się z uczniami?

Zwykle wtedy, gdy:

ü  mają trudności w nauce, w kontaktach z innymi ludźmi,

ü  mają problemy emocjonalne i osobowościowe: lękliwość, nieśmiałość,   nadpobudliwość, zahamowania, napady gniewu, trudności z wyrażaniem  swoich emocji, niską samoocenę,

ü  mają myśli samobójcze,

ü  powtarzają się objawy somatyczne: bóle głowy, bóle brzucha, zaburzenia    snu i łaknienia,

ü  są zestresowani,

ü  niewłaściwie się zachowują: są agresywni, często wchodzą wkonflikty, lekceważą polecenia, obowiązujące normy itp.

ü  doświadczają sytuacji kryzysowych: śmierć kogoś bliskiego, rozwód rodziców, choroba własna lub kogoś w rodzinie (w tym choroba alkoholowa), przeniesienie do nowej szkoły, przeprowadzka i inne,

ü  potrzebują pomocy materialnej,

ü  cokolwiek mogłoby zagrażać ich życiu, zdrowiu, bezpieczeństwu

ü  kieruje ich do mnie nauczyciel (interwencje)

ü  cieszą się swoimi sukcesami – tymi szkolnymi i „życiowymi”

ü  są zainteresowani rozwojem własnego potencjału,

ü  nie wiedzą, kogo mają zapytać o daną sprawę lub kogo prosić o pomoc,

ü  chcą porozmawiać o tym, co ich denerwuje,

oraz w każdej innej sprawie.

Zadania psychologa szkolnego
  1. Rozpoznawanie potencjalnych możliwości oraz indywidualnych potrzeb ucznia i umożliwianie ich zaspokojenia.
  2. Prowadzenie badań i działań diagnostycznych, dotyczących uczniów, w tym, diagnozowanie potencjalnych możliwości oraz wspieranie mocnych stron ucznia.
  3. Wspieranie ucznia z wybitnymi uzdolnieniami - organizacja indywidualnego toku nauki.
  4. Diagnozowanie sytuacji wychowawczych w celu wspierania rozwoju ucznia, określenia odpowiednich form pomocy psychologiczno-pedagogicznej, w tym działań profilaktycznych, mediacyjnych i interwencyjnych wobec uczniów, rodziców i nauczycieli.
  5. Organizowanie i prowadzenie różnych form pomocy psychologicznej dla uczniów, rodziców i nauczycieli.
  6. Minimalizowanie skutków zaburzeń rozwojowych, zapobieganie zaburzeniom zachowania oraz inicjowanie różnych form pomocy wychowawczej w środowisku szkolnym i pozaszkolnym ucznia.
  7. Wspieranie rodziców i nauczycieli w rozwiązywaniu problemów wychowawczych.
  8. Umożliwianie rozwijania umiejętności wychowawczych rodziców i nauczycieli.

Jak wyznaczać granice dzieciom?

  1. Dzieci do prawidłowego rozwoju potrzebują jasno ustalonych i konsekwentnie przestrzeganych reguł, które dają im poczucie stałości i bezpieczeństwa. Pomagają one również zrozumieć zasady rządzące światem i orientować się w otaczającej rzeczywistości. Dzieci chcą je znać i rozumieć, wiedzieć czego się od nich oczekuje. Jednocześnie granice te muszą pozostawiać dziecku miejsce na swobodny rozwój, dawać możliwość uczenia się, przede wszystkim poprzez ponoszenie konsekwencji własnego zachowania i wyborów.
  2. Ograniczmy używanie słowa „nie”. Warto ustalić nieliczne podstawowe zasady, które chcemy i będziemy potrafili egzekwować. Nie zawsze wymagania stawiane przez dorosłych są tak naprawdę konieczne. Ważniejsza jest natomiast konsekwencja w przestrzeganiu ważnych reguł. Jeśli coś zostało już raz ustalone, nie należy wdawać się w przeciągające się dyskusje. Dzięki temu dziecko będzie wiedziało, że zasady są „nieodwołalne” i po prostu trzeba ich przestrzegać.
  3. Kiedy tylko to możliwe, podejmijcie wspólnie decyzje. Warto zacząć od spraw mało istotnych, np. którą koszulkę dziecko chce założyć (należy dać dziecku wybór z dwóch wskazanych, a nie ze wszystkich ubrań). Dzięki temu dziecko uczy się samodzielności i niezależności w podejmowaniu decyzji.
  4. Zawsze bierzmy pod uwagę jego punkt widzeniaNie jest łatwo zachować równowagę pomiędzy koniecznością ochrony a respektowaniem potrzeb i wyrażaniem odrębności przez dorastające dziecko. Jednak istotne jest, aby wciąż na nowo poznawać jego potrzeby i starać się dostosować do nich wymagania.
  5. Mówmy dziecku o naszych oczekiwaniachZamiast narzucać niekończące się zakazy, spróbujmy zastosować podejście pozytywne, jasno określając co dziecko powinno zrobić i jakiego zachowania od niego oczekujemy. Pośrednio dajemy mu w ten sposób do zrozumienia, że mamy do niego zaufanie i wierzymy, że potrafi się dobrze zachowywać.
  6. Wcześniej wyznaczajmy graniceW stosunku do małych dzieci warto zapowiadać im kolejne czynności: „Teraz pójdziemy na huśtawki, potem zrobimy zakupy, wrócimy do domu, umyjemy się i będziesz mógł się bawić do powrotu taty”. W stosunku do starszych warto często przypominać o naszych oczekiwaniach, ustalonych regułach i zasadach.
  7. Prośmy je o pomocŁatwiej jest skłonić dziecko do współpracy, jeśli wyznaczymy mu niewielkie zadania do wykonania, np. żeby podczas zakupów pamiętało o kupieniu jakiegoś produktu.
  8. Pomóżmy przewidywać konsekwencjeNa przykład w sytuacji niewłaściwego zachowania ukucnijmy, by móc spojrzeć dziecku w oczy i porozmawiajmy spokojnie: „Zobaczmy co się stało. Jeśli nie przestaniesz się tak zachowywać, będę zmuszona zabrać Ci te zabawki na cały wieczór. Sam wybierz, co wolisz robić.”
  9. Pomóżmy dziecku zrozumieć co się dzieje i znaleźć dystans, który potrzebny jest, by przyjrzeć się swojemu zachowaniu i wyciągnąć najwłaściwsze dla siebie wnioski. Należy unikać pouczania dziecka, odnośnie tego, czego ma nie robić, np. „Nie bij” oraz unikać niejasnych sformułowań, np. „Uspokój się”. Zamiast tego udzielić mu wskazówek co ma robić używając precyzyjnych wyrażeń np. „Popatrz na mnie”, „Podejdź do mnie”.

 

Jak rozwiązywać problemy naszych dzieci?

Dzieci są zdolne rozwiązywać problemy na własną rękę. Powinny mieć możliwość wyboru i uczenia się poprzez konsekwencje jakie za nimi stoją. Podczas wspólnego rozwiązywania problemów dzieci uczą się współpracy, odpowiedzialności, samokontroli, niezależności a jednocześnie szacunku dla drugiej osoby.

  • Okaż, że rozumiesz jego potrzeby oraz nazwij przeżywane przez dziecko emocje. Wystarczy kilka słów, by okazać dziecku, że rozumiemy czego ono potrzebuje. Jeśli czuje, że rozumiemy jego racje, będzie bardziej skłonne wysłuchać naszych. „Wiem, że bardzo byś chciał teraz się pobawić, to twoja ulubiona gra. Jesteś smutny, ponieważ musisz ją przerwać.”
  • Opisz problem.                                                                        

Nie osądzaj, nie oskarżaj: „Jak zwykle głupio się upierasz, jak zawsze jesteś niegrzeczny”, lecz powiedz otwarcie na czym polega problem: „Wiem, że chcesz się teraz bawić, ale niestety jest już późno i musimy posprzątać zabawki i przygotować się do spania, żebyś jutro nie miał problemów ze wstaniem”.

  • Wspólnie zastanówcie się, jakie są możliwe rozwiązania.  

Pozwól dziecku, żeby samo znalazło wyjście z sytuacji. „Jak myślisz, czy jest jaki sposób na to, żebyśmy rozwiązali nasz problem? Tak żebyśmy oboje byli zadowoleni?” Traktuj z szacunkiem wszystkie propozycje dziecka, nawet jeśli okazują się dziwaczne. Pomóż natomiast przeanalizować mu konsekwencje wynikające z każdej z nich.

  • Wybierz rozwiązania, które nie sprowadzą dziecka do roli pokonanego, a następnie pozwól dziecku zdecydować, które ono chce wprowadzić w życie. „Możesz pobawić się następnego dnia zaraz po przyjściu z przedszkola albo zaraz po obiedzie pobawimy się wspólnie w naszą ulubioną grę.” Propozycja odłożenia zabawy do jutra może zostać zaakceptowana, jeśli dziecko miało możliwość jakiegoś wyboru.
  • Na koniec podsumuj, co zostało ustalone i upewnij się, że dziecko dobrze wszystko zrozumiało.

Na podstawie opracowania Jagody Ziober w oparciu o literaturę:

1. T. Gordon „Wychowanie bez porażek”

2. R. MacKenzie „Kiedy pozwolić, kiedy zabronić?”

3. A. Faber, E. Mazlish „Jak mówić, żeby dzieci nas słuchały. Jak słuchać, żeby dzieci do nas mówiły”

 

Pochwały mają moc !

Pochwały i zachęty pomagają dziecku w kształtowaniu samooceny, dodają wiary we własne możliwości, pomagają lepiej radzić sobie z problemami, dają poczucie bezpieczeństwa. Koniecznie chwalmy nasze dzieci!

Wszyscy lubimy, kiedy ukochane, najbliższe osoby zwracają na nas uwagę. Uwielbiamy czuć się docenieni, zauważeni, kochani. Podobnie dzieci - bardzo potrzebują uwagi swoich rodziców i domagają się jej różnymi sposobami.

Zdarza się, że kiedy dziecko zachowuje się poprawnie, prawie nie zwracamy na nie uwagi. Myślimy "tak grzecznie się bawi, nie będę mu przeszkadzać". Zajmujemy się swoimi sprawami, a dopiero kiedy dziecko zaczyna "marudzić" albo staje się niegrzeczne, kierujemy na nie swoją uwagę. W ten sposób, zupełnie wbrew naszym intencjom, utrwalamy złe zachowanie dziecka! Dzieci reagują bowiem według zasady: "lepiej być skrzyczanym i pouczonym, niż ignorowanym". Dla dziecka taka sytuacja jest często niezrozumiała - rodzice poświęcają mu swoją uwagę tylko wtedy, kiedy "nabroi" lub zachowuje się nie tak, jak tego oczekiwano.

Aby odnosić sukcesy wychowawcze warto zatem nauczyć się dostrzegania pozytywnych zachowań u swojego dziecka. Wymaga to większego skupienia uwagi na jego zachowaniu i włożenia nieco wysiłku w zmianę dotychczasowego sposobu reagowania.

Wbrew powszechnym opiniom, dziecko często nagradzane i chwalone stara się być jeszcze lepsze! Z drugiej strony - dziecko stale krytykowane dochodzi do wniosku, że jego wysiłki i tak nie mają sensu, skoro rodzice okazują jedynie niezadowolenie.

 
Jak skutecznie chwalić dziecko?

Aby chwalenie było skuteczne:

1. Pochwały muszą być skierowane na konkretne zachowania, nie stosuj pochwał ogólnych,
2. Nagradzaj dziecko za dobre zachowanie,
3. Chwal każdy mały kroczek dziecka ku pożądanemu zachowaniu,
4. Próbuj "wyłapać" dobre zachowanie u dziecka i chwal je,
5. Pochwal dziecko kiedy zaprzestało negatywnego zachowania.

Chwaląc, pamiętaj:

1. Opisz, co widzisz - np. "Widzę ubrania poukładane w szafie i książki na półce"
2. Opisz, co czujesz - np. "Przyjemnie jest wejść do twojego pokoju i zobaczyć porządek"
3. Podsumuj godne pochwały zachowanie dziecka - np. "Cieszę się, że potrafisz sam uporządkować swoje ubrania".

Pułapki i szanse dobrej pochwały:

• Gdy oceniamy zachowanie lub twórczość dziecka mówiąc "ładnie, ślicznie, pięknie" dziecko nie wie co tak naprawdę nam się podoba.  Ważne, żeby nasza pochwała była opisowa i szczegółowa, a nie ogólna. Dzięki temu dziecko zobaczy, że jesteśmy naprawdę   nim zainteresowani.

• Unikaj takiej pochwały, w której ukryte jest przypomnienie wcześniejszego niepowodzenia dziecka - np. "No widzisz - jak chcesz, to   potrafisz", 

• Rujnuje naszą pochwałę wyraz "ale" - np. "Cieszę się, że posprzątałeś swój pokój, ale szkoda, że ubrania nadal leżą na krześle", 

• Lepiej unikać komunikatów "Jestem z ciebie taka dumna", powiedzmy raczej: "Możesz być z siebie dumny" - dziecko wtedy nabiera pewności siebie.

(http://dobryrodzic.fdn.pl/pochwaly-maja-moc; tekst autorstwa: Marlena Trąbińska-Haduch)